Jan wull sien Sohn en Handwerk lehren loeten, do gonk Jan in de Kerke un beddet to ussen Herrgott, wat üm wull selig (zuträglich) wöre: do steit de Köster achter dat Altar und seg ‘dat Gaudeifen, dat Gaudeifen (gaudieben).’ Do geit Jan wier to sien Sohn’ he möst dat Gaudeifen lehren, dae hedde em usse Herrgott segt. Geit he met sienen Sohn und sögt sik enen Mann, de dat Gaudeifen kann. Do goht se ene ganze Tied, kummt in so’n graut Wold, do steit so’n klein Hüsken mot so’ne olle Frau derin; seg Jan ‘wiet ji nich enen Mann, de dat Gaudeifen kann?’ ‘Dat känn ji hier wull lehren,’ seg de Frau ‘mien Sohn is en Meester dervon.’ Do kührt (spricht) he met den Sohn, of he dat Gaudeifen auk recht könne? De Gaudeifsmeester seg ‘ick willt juen Sohn wull lehren, dann kummt övern Johr wier, wann ji dann juen Sohn noch kennt, dann wil ick gar kien Lehrgeld hebben, un kenne ji em nig, dann müge ji mi twe hunnert Dahler giewen.’ De Vader geit wier noh Hues, un de Sohn lehret gut hexen und gaudeifen. Asse dat Johr um is, geit de Vader alle un grient, wu he dat anfangen will, dat he sienen Sohn kennt. Asse he der so geit un grient, do kümmt em so’n klein Männken in de Möte (entgegen), dat seg ‘Mann, wat grien ji? ji sind je so bedröft.’ ‘O,’ seg Jan, ‘ick hebbe mienen Sohn vör en Johr bi en Gaudeifsmeester vermet, do sede de mig, ick söll övert Johr wier kummen, un wann ick dann mienen Sohn nich kennde, dann söll ick em twe hunnert Dahler giewen, und wann ick em kennde, dann höf ick nix to giewen; nu sin ick so bange, dat ick em nig kenne, un ick weet nig, wo ick dat Geld her kriegen sall.’ Do seg dat Männken, he söll en Körsken Braut met niemen, un gohen unner den Kamin stohen: ‘do up den Hahlbaum steit en Körfken, do kiekt en Vügelken uht, dat is jue Sohn.’
… Do seg dat Männken, he söll en Körsken Braut met niemen, un gohen unner den Kamin stohen:
„do up den Hahlboom steit en Körfken, do kiekt en Vügelken ut, dat is jue Sohn.“
Do geit Jan hen un deit, as dat Männken seggt hedde, un stelt sik unner den Kamin.
Up den Hahlboom steit en Körfken, un darut kiekt en lütket Vügelken.
Do seggt de Gaudeifsmeester:
„Nu, ole Mann, kennst du dinen Sohn?“
Jan kickt herüm un seggt:
„Jo, den kenn ick wull.“
Un dat Vügelken fleigt dal un sett sik up sine Schuller,
un do weet Jan, dat et sien Sohn is.
Do word de Gaudeifsmeester gans gram,
awerst he kunn nix maken,
un mutt den Jungen mitgahn laten.
As se en Stück Weg gahn sünd,
do seggt de Sohn:
„Vader, ick kann mie in en Perd verwan’n,
do verkaup mie,
awerst den Tohm most du behollen,
gifst du den Tohm mit,
so bin ick verloren.“
Do ward he en schön Perd,
un Jan führt dat Perd up den Markt.
Do kümmt de Gaudeifsmeester un will dat Perd kopen.
Jan verköpt dat Perd,
awerst den Tohm will he nich mitgiewen.
Do seggt de Köper:
„Ohne Tohm kann ick dat Perd nich bruken.“
He gifft mehr Geld,
un noch mehr Geld,
dat Jan tolest den Tohm doch mitgiff.
As de Meester met dat Perd wechritt,
do kummt he an dat Water.
Up eenmal springt dat Perd in’t Water
un ward en Fisk.
De Meester ward ok en Fisk
un swemmt achteran.
Do ward de Fisk en Duwe
un fleigt in de Höcht,
un de Meester ward en Habicht
un fleigt achteran.
Do ward de Duwe en Ring
un fallt in dat Schot
von en Künigsdochter,
de am Finster sitt.
De Künigsdochter steekt den Ring an.
Do kümmt de Meester as en Koopmann
un seggt, de Ring gehöre em,
he hed em verloren.
De Künigsdochter will den Ring nich hergiewen,
awerst de Künig seggt,
se möt.
Do seggt de Ring liese:
„Smiet mie up de Eere.“
Se smitt em dal,
un de Ring springt in vele Körner ut’nanner.
Do ward de Meester en Hahn
un pickt de Körner up.
Do ward een Körn en Vos,
un de Vos springt vör
un bitt den Hahn den Hals af.
Do is de böse Meester dood,
un de Sohn is erlöst.
He ward wier en Minsch,
un de Künig freit sik,
dat he so’n kloken jungen Mann hett.
Un he gifft em sine Dochter to Fruggen,
un se lewet vergnögt
bit an ehr Enne.
Un wer dat lest vertellt hett,
den is de Mund noch warm.
KHM 68, Märchen aus der Sammlung der Brüder Grimm, Fassung von 1857